I don't believe in complaining

 

 

เออ ใครก็ได้ช่วยบอกทีว่ามันเรียกว่า "ขนมใส่ไส้" หรือ "ขนมสอดไส้" หรือเรียกได้ทั้งสองชื่อ แล้วชื่อไหนมันเก่าแก่กว่ากัน และหรือยังไงหนอ

 

เรื่องก็คือ เราเป็นลูกค้าประจำของคุณป้าคนหนึ่งที่ขายขนมไส้ใส่ ขนมกล้วย และขนมฟักทองอยู่ที่ก่อนถึงบันไดเลื่อนทางขึ้นของบีทีเอสอ่อนนุช

 

คือก่อนที่จะได้มาประสบพบเจอกับคุณป้า หรืออาจจะก่อนที่จะได้ทันสังเกตเห็นว่าคุณป้านั่งอยู่ตรงนั้นประจำอยู่แล้ว เรามีความรู้สึกอยากกินขนมใส่ไส้ (อร่อย ๆ) ขอแบบห่อใบตองตามต้นฉบับได้ไหม คือดูโลโก้ของ TCDC แล้วเกิดอาหารอยากกินขนมใส่ไส้ขึ้นมา

 

แล้ววันหนึ่งเราก็เหลือบหันไปเห็นคุณป้า และขนมใส่ไส้แบบมัดรวมกัน 3 ชิ้น ห่อใบตองตามสแตนดาร์ดขนมใส่ไส้เลยทีเดียวเชียว ถามไปได้ความว่า 3 ชิ้น 10 บาท ถูกเสียนี่กระไร เื่มื่อคุณซื้อขนมและอาหารแถวพาราง่อน เอ๊ย พารากอนบ่อย ๆ ราคาสามชิ้นสิบบาทนี่ถือว่าอเมซซิ่ง   แล้วก็เริ่มชักสงสัยว่าอะไร ๆ ที่เราซื้อกินกัน ประมาณสปาเก็ตตี้จานละสองร้อยที่เกรฮาวน์คาเฟ่ หรือก๋วยเตี๋ยวที่ฟู้ดฮอลล์พารากอนชามละเจ็ดสิบบาท องุ่นกล่องละพันบาท (บ้าหรือเปล่า แค่เห็นราคานะ ยังไม่ได้ซื้อ)  ชักเริ่มสงสัยพฤติกรรมในการซื้อของของตนเอง ว่าปกติหรือผิดปกติ

 

กลับมาที่ขนมใส่ไส้ หลังจากที่ได้ลองชิมแล้ว พบว่าอร่อยดีเดียว ... ^_^   หลังจากนั้นก็เลยลองซื้อขนมกล้วยมาชิมด้วย เขาห่อด้วยใบตอง ดูเป็นห่อสี่เหลี่ยมแบน ๆ อร่อยดีเหมือนกัน กินแล้วนึกถึงขนมกล้วยที่คุณยายทำให้กินสมัยเด็ก ๆ ดูแล้วคิดว่าคุณป้าแกคงทำเองที่บ้านแล้วใส่กล่องพลาสติกใสหิ้วมาันั่งขาย

 

อืม ได้อารมณ์ชุมชน ชาวบ้าน and nostalgia ดีจัง

 

 

อันเนื่องมาจากว่า (ทำไมต้องอันเนื่องด้วยเนี่ย) ฉันเพิ่งจะย้ายที่อยู่ไปเมื่อไม่นาน โดยย้ายไปอยู่อาณาบริเวณ(ที่เขาว่า) คนเยอะ รถติด อย่างถนนอ่อนนุช

 

ไม่แจกแจงรายละเอียดละกันว่าทำไมย้่ายไปอยู่แถวนั้น  เอาเป็นว่าบัดนี้เป็นสาวอ่อนนุชแร้ว

 

ก่อนที่จะย้ายไปก็มีคนมาพูดโน่นพูดนี่ให้ฟังมากมาย ได้รับฟังความคิดเห็นอันหลากหลาย บางคนก็บอก ไกลนะนั่น รถติดนะเธอ คนเยอะอันตรายหรือเปล่า เดินทางลำบากหรือเปล่า เราก็ฟังไปเรื่อย ๆ ไม่นิยมเถียงกับใครโดยไม่จำเป็น 

 

ณ บัดนี้มาอยู่แถวนี้แล้ว ก็พบว่า รถติดจริง คนเยอะจริง (ยังไม่เจออันตรายใด ๆ ) แต่ไม่ได้รู้สึกเดือดร้อนอะไร โอเคเอาเป็นว่าฉันอาจจะต้องตื่นเช้าขึ้นเพื่อเผื่อเวลามาทำงาน ยังไม่คุ้นเคยกับการหาอาหารแถวนั้น (ฟังดู เอิ่ม เลี้ยงชีพมากมาก หาอาหาร) แต่ฉันก็พบว่ามีอะไรที่น่าสนใจหลายต่อหลายอย่างที่ถนนอ่อนนุช

 

 ฉันพบว่าถนนสายนี้สามารถเดินทางด้วยวิธีการที่หลากหลายมาก มีทั้งมอเตอร์ไซต์ สองแถว กะป๊อ(แพงแหะ) รถเมล์ แท็กซี่ก็หาไม่ยาก และคนค่อนข้างเยอะตลอดเวลาเลยไม่ค่อยรู้สึกว่ามันเปลี่ยวเท่าไหร่ (คือเราไม่ได้ออกมาเดินตอนห้าทุ่มเที่ยงคืนอ่ะนะ สองทุ่มก็เข้าบ้านแล้ว)  อยากเข้าเมืองก็นั่งบีทีเอสก็ได้ (รอแอร์พอร์ตลิงก์อยู่นะคะ ผู้เกี่ยวข้องทุกท่าน)

 

สำหรับคนที่เคยอยู่ใจกลางเมืองมาก่อน สิ่งหนึ่งที่ฉันชอบสำหรับถนนอ่อนนุชก็ึคือ มันให้ความรู้สึกของความเป็นชุมชนเอามาก ๆ เข้าซอยมาก็เจอตลาด (ที่เรายังไม่เคยไปเดิน) มีห้างด้วยเอ้า แล้วก็มีวัด วัด วัด และวัด ไม่เคยอยู่แถวไหนที่วัดเยอะขนาดนี้มาก่อน  มีวันนึงเรานั่งรถออกมาตอนเช้า จะไปทำงาน มองไปข้างทางเห็นพระเดินบิณฑบาต และมีคนรอใส่บาตรหลายคน รู้สึกดีจัง เพราะไม่ได้เห็นภาพพระบิณฑบาตมานานแล้ว (บอกแล้วว่าอยู่ท่ามกลางตึกมานาน)  อ้อ มีหมาแมวเยอะดีด้วย มองวิวข้างทางก็จะเห็นหมาข้างถนนบ้าง หมามีปลอกคอบ้างนั่งเล่นนอนเล่นกันสบายใจ

 

นอกจากวัดก็มีร้านสรรพสิ่งอันมากมายจริง ๆ ทั้งรถซ่อมรถ ขายอะไหล่ ผ้าม่าน เตียง ฟูก เฟอร์นิเจอร์ อุปกรณ์อะไรก็ไม่รู้ มีคลินิกซึ่งมีคาราโอเกะตั้งอยู่ข้าง ๆ เอากับเขาสิ มีร้านข้าวต้มเยอะนะเนี่ย ซึ่งบางร้านเราคงไม่กล้าเข้าไปกิน แฮ่ มีร้านอาหารเยอะมาก ทั้งข้าวมันไก่ ข้าวขาหมู ก๋วยเตี๋ยว ตามสั่ง โน่นนี่นั่น เราเคยนั่งรถออกมาแล้วก็จดว่าซอยไหนมีร้านอะไรบ้าง เผื่อวันหลังจะได้มากิน ถ้าว่างกว่านี้เดี๋ยวทำแผนที่อาหารบนถนนอ่อนนุชเลยดีกว่า :P

 

สิ่งที่ฉันรู้สึกประทับใจกับถนนเส้นนี้ก็คือความเป็นชุมชน บ้าน ๆ นี่แหละ วันก่อนเห็นป้ายโฆษณาเชิญชวนให้มาดูลำซิ่งที่ข้างวัดยาว หรือที่วัดยาวอะไรสักอย่าง ความจริงก็อยากไปดู แต่คงไม่กล้าไป เกิดมาไม่เคยดูลำซิ่ง :P แต่ชอบฟังเพลงและไม่เคยตั้งแง่กับเพลงประเภทไหนใดใดทั้งสิ้น แต่คงไม่กล้าไปเดินคนเดียว   หรือว่าร้านข้าวต้มร้านนึงที่แปะป้ายซึ่งเขียนด้วยลายมือตัวเบอเริ่มว่า ปิดร้าน 2 วัน จะไปเที่ยวเขมร แล้วมีขีดเส้นใต้สองเส้นใต้คำว่าเขมรด้วยนะ โอ่ จ๊ะ เที่ยวให้สนุกนะจ๊ะ 

 

เอาเข้าจริงแล้ว อะไรอะไรมันก็อยู่ที่ใจอย่างที่เขาว่าจริง ๆ ด้วย

 

 

 

 

วันนี้วันแม่

 

 

แล้วไง  เออ ความจริงแล้วไม่เกี่ยวเท่าไหร่น่ะค่ะ  อืม หรืออาจจะเกี่ยวก็ได้

 

วันนี้ตอนเช้าประมาณสิบเอ็ดโมงมั้ง  เราเดินข้ามสะพานลอยอันใหญ่โตมโหฬารข้ามสี่แยกปทุมวัน สี่ทิศประกอบด้วย หอศิลป์กรุงเทพฯ ที่กำลัง (เอ.. หรือมีไปแล้ว) งานเปิดตัวอย่างเป็นทางการ พร้อมนิทรรศการเกือบเต็มพื้นที่ (มั้ง) อีกทิศคือมาบุญครอง อัครสถานห้าง ที่แม้ไม่หรูหรา แต่คนเยอะมาก ก ก ก ขอย้ำว่ามาก ทั้งคนไทย คนต่างชาติ อะไรจะชอบเดินมาบุญครองกันขนาดนั้น เราไม่เข้าใจ เพราะเราเป็นคนไม่ชอบสถานที่ที่คนเข้าไปเบียดเสียดยัดเยียดกันเท่าไหร่ อีกทิศคือสยามสแควร์ (AKA ฮาราจูกุ เมียงดอง ฯลฯ) ส่วนทิศที่เรากำลังเดินมุ่งหน้าสู่ คือสยามดิสคอฟเวอรี่ หนึ่งในห้างโปรดของเรา เพราะคนมันไม่เยอะดี รู้สึกโล่ง ๆ เดินสบาย ๆ มีร้านหนังสือเอเชียบุ๊ค มีร้านภูฟ้าให้ซื้อกาแฟ ขนมน๊อบแน็บ สลัด ของกิน และขอบอกว่าไอศกรีมดับเบิ้ลชอคโกแลตของโครงการสวนจิตรลดาอร่อยมาก ก ก ก ไม่แพงด้วย แล้วก็มี Loft มีร้านเฟอร์นิเจอร์พันตา (ที่เราอยากจะซื้อแต่ไม่มีตังส์ (เศร้า) และอื่น ๆ อีกก็แล้วกัน อ้อ ห้องน้ำที่นี่คนไม่เยอะดีด้วย :P

 

ในขณะที่เรากำลังเดินข้ามสะพานลอย ชมวิว สวนทางกับเด็กวัยรุ่น และนักท่องเที่ยวนานาชาติ

 

ตรงทางเดินใกล้จะถึงสยามดิสคอฟเวอรี่นั่นแหละ

 

เราเห็นแบงค์ยี่สิบปลิวมา  แล้วก็มีเด็กวัยรุ่นผู้หญิงสองคน น่าจะอยู่ประมาณมอปลาย เดินมาเก็บ มองตามไปก็พบว่าแบงค์ที่ปลิวมาเป็นของขอทานที่ขาด้วนซึ่งนั่งขอทานอยู่ตรงนั้น แล้วคาดว่าลมแถวนั้นคงแรง เลยพัดเงินปลิว น้องที่เดินผ่านมาพอดีเลยเก็บไปคืน ซึ่งเป็นภาพที่น่ารักมาก ก ก ก นอกจากเงินแล้ว รู้สึกว่ามีถุงเท้าเก่า ๆ เน่า ๆ สองข้างที่ปลิวมาด้วยเหมือนกัน ซึ่งน้องก็เก็บไปคืนให้...

 

ขอบอกว่าเป็นเหตุการณ์ในยามเช้า (เออ ยามสาย ๆ ก็ได้) ที่ทำให้เรารู้สึกดี คือเรามาลองนั่งคิดดู ถ้าเป็นเราเราก็คงเก็บเงินไปคืนขอทาน แต่ถุงเท้าคู่นั้น เราเองยังลังเลเลยว่าจะหยิบดีไหม มันดูเน่าจริง ๆ นะ แหะ แหะ

 

อยากบอกว่า ใครที่บอกว่าวัยรุ่นสมัยนี้แย่อย่างโน้น แย่อย่างนี้ แต่เอาเข้าจริงแล้ว ไม่ว่าจะเด็ก ผู้ใหญ่ หรือคนชรา ก็ล้วนแต่มีคนที่แย่ คนที่ดี หรือในตัวคนหนึ่งคน มันก็มีทั้งส่วนที่แย่ส่วนที่ดีอยู่ด้วยกันทั้งนั้น บางทีตัวเราเองหรือในคนคนเดียว บางเวลาเรายังทำสิ่งที่ดี แต่บางเวลาเราก็ทำสิ่งที่เราเองรู้สึกว่าแย่ได้เหมือนกัน

 

โอเค เราอาจจะยังไม่ต้องพูดถึงเรื่องว่า ขอทานคนนั้นอยู่ในขบวนการขอทานอะไรหรือเปล่า หรือการมานั่งขอทานอยู่ที่สะพานลอยอย่างนี้เป็นเรื่องถูกหรือเปล่า เรื่องนั้นอาจจะต้องถกกันยาว

 

แต่การได้เห็นวัยรุ่นไทยแสดงความมีน้ำใจ โดยเฉพาะกับคนแปลกหน้า คนที่ไม่ใช่ครอบครัวของเราหรือเพื่อนของเรา คนที่ไม่ได้มีส่วนได้ส่วนเสียอะไรกับเรา ก็นับว่าเป็นสิ่งที่ทำให้คนที่ได้พบเห็นรู้สึกดี และรู้สึกมีกำลังใจกับสังคมไทยขึ้นมาบ้าง

 

อ้อ มันเกี่ยวกับวันแม่ไหม อาจจะเกี่ยวก็ได้นะ เพราะบางทีเวลาเราเห็นเด็กหรือวัยรุ่นทำตัวแย่ ๆ หรือไม่มีมารยาทเราก็จะมองไปถึงครอบครัวโคตรเหง้าศักราชว่า คงไม่อบรมมา หรือไม่ก็ครอบครัวคงมีมาตรฐานทางด้านมารยาทอยู่ในระดับที่ เอ่อ นะ    แต่สำหรับสิ่งที่ดี เราก็น่าจะชมไปที่คุณแม่และครอบครัวของน้องด้วยว่า ลูกของคุณแม่น่ารักมากเลยค่ะ

 

(ปรบมือให้ แปะ แปะ...)

 

 

ขอนอกเรื่องอีกหน่อย  วันนี้เดินผ่านสยามเซ็นเตอร์ เห็นโฆษณาตัวใหม่ของร้านเสื้อ CHAPS พรีเซนต์โดย อนันดา เอเวอร์ริ่งแฮม            หล่อมาก ก ก  ก         เท่ห์มาก ก ก ก ก     ตรงชั้นหนึ่งของสยามเซ็นเตอร์ มีโถงช่วงนึงที่เขาทำคัตเอาท์อนันดา ความสูงน่าจะพอ ๆ กับคนจริง แต่ทำออกมาประมาณ สิบกว่าอัน ยี่สิบกว่าอันมั้ง แล้วตั้ง ๆ โชว์อยู่ คือแทนที่จะเป็นหุ่นโชว์เสื้อผ้า แต่เป็นคัตเอาท์ของอนันดาในชุดหลาย ๆ ชุด ตั้งอยู่

 

เท่ห์มาก ก ก ก ขออีกที (โอ๊ย)

 

อยากรู้จังว่าใครเป็นช่างภาพและสไตลิสท์ของแคมเปญจ์นี้ :P