คือว่า เห็นข่าวแผ่นดินไหวและทซึนามิที่ญี่ปุ่นแล้ว ก็เกิดไอเดียขึ้นมา
 
เราคิดว่าคนไทยคงจะช่วยเรื่องของบริจาคและเงินบริจาคให้กับประเทศญี่ปุ่นอยู่แล้ว  เพราะคนไทยกับคนญี่ปุ่นเองก็รู้สึกดีต่อกัน เป็นเพื่อนกันก็เยอะ  เท่าที่เราได้ยินมาคนญี่ปุ่นเองเขาก็ชอบคนไทยและประเทศไทย  และเวลาเมืองไทยมีภัยพิบัติหรือปัญหาอะไรเราก็ได้ยินกันมาว่าประเทศญี่ปุ่นจะเป็นประเทศแรก ๆ ที่ยื่นมือมาช่วยเหลือและช่วยเหลือเราเยอะด้วย
 
นอกจากเรื่องสิ่งของหรือเงินแล้ว  อีกอย่างที่เราคิดว่าน่าจะทำได้คือ "น้ำใจ"  ความรู้สึกเป็นห่วงเป็นใยจากคนไทย
 
เราแค่ลองนั่งคิดเล่น ๆ ว่าถ้าเราเป็นคนที่ต้องประสบกับภัยพิบัติอย่างนี้  ไฟฟ้าก็ไม่มี น้ำก็หายาก อาหารก็ขาดแคลน อาจจะต้องไปรวมกันอยู่ในโรงยิมของโรงเรียนหรือส่วนราชการ (อันนี้เนื่องจากเราเคยมีประสบการณ์น้ำท่วมอยู่สามสี่วัน ซึ่งโชคดีมากที่แค่สามสี่วัน ถ้านานกว่านั้นคงแย่) กำลังใจเราคงลดต่ำ
 
สมมุติว่ามีโปสการ์ดจากคนที่เราไม่รู้จักเลย จากประเทศอื่น ๆ ที่เขียนมาแบบไม่ได้ระบุว่าเจาะจงถึงใคร แต่อยากจะส่งกำลังใจให้ชาวญี่ปุ่น ขอให้สู้สู้ จากชาวไทยที่เราก็ถือว่าเราเป็นเพื่อนร่วมโลกกันเหมือนกัน น่าจะดีไหมนะ
 
จะเป็นข้อความสั้น ๆ ในโปสการ์ด หรือมีภาพประกอบ หรือยังไงก็ได้
 
และถ้ามีคนเขียนโปสการ์ดแล้ว ซึ่งอาจจะเขียนเป็นภาษาไทยหรืออังกฤษ แต่คนญี่ปุ่นอาจจะอ่านไม่เข้าใจ เรารวบรวมโปสการ์ดเหล่านั้นมา หาอาสาสมัครที่รู้ภาษาญี่ปุ่นมาแปลเป็นภาษาญี่ปุ่นสั้น ๆ แล้วแนบติดไปกับโปสการ์ดนั้นด้วย คนอ่านจะได้เข้าใจได้ จะดีไหมนะ
 
เราคิดว่าถ้าเราเป็นคนญี่ปุ่นเราคงจะรู้สึกดีนะ
 
แล้วเราก็รวบรวมโปสการ์ดเหล่านั้นส่งไปพร้อมกับของบริจาค หรืออะไรทั้งหลาย เพื่อแจกจ่ายไปให้ถึงมือของคนญี่ปุ่นจำนวนมาก (มากจริง ๆ) ที่กำลังเหนื่อย เครียด หรือเศร้ากับเรื่องร้ายนี้อยู่
 
เราคิดว่าเด็ก ๆ ญี่ปุ่นคงจะดีใจที่ได้อ่านโปสการ์ดพวกนี้ คนแก่ก็คงด้วยอ่ะ บางทีผู้ใหญ่ก็อาจจะรู้สึกดีที่ได้อ่านโปสการ์ดพวกนี้นะ
 
ทั้งหมดทั้งมวลนี้เป็นไอเดียลอยคว้างอยู่ในอากาศของเรา แต่ยังไม่รู้จะทำให้เป็นจริงได้ยังไง  ในexteenมีคนมีไอเดีย มีน้ำใจ บ้าพลังอยู่มากมาย ^_^ มีใครสนใจจะเอาไอเดียนี้ไปทำให้เป็นจริงบ้างไหมจ๊ะ
 
 
 

อาณาจักรแห่งความกลัว

posted on 08 Oct 2010 13:46 by umumum
 
 
รู้สึกว่า ชีวิตตัวเองตอนนี้เหมือนจะดี เหมือนจะดำเนินไปได้เรื่อย ๆ เหมือนจะมีความสุข เหมือนจะไม่ได้มีปัญหาอะไร เหมือนจะ..และเหมือนจะ..
 
พอมาคิดอีกที รู้สึกเหมือนมีอะไรซ่อนอยู่ข้างใน จะซ่อนอยู่ลึกหรือไม่ลึกก็ไม่รู้  แต่คิดว่าไม่น่าจะลึก เพราะถ้าลึกมากมันคงลึกจนเราไม่สามารถรู้สึกได้
 
รู้สึกว่าแม้ว่า จะมีบรรยากาศของความรู้สึกดีลอยอยู่ อบอวลอยู่รอบ ๆ แต่เอาเข้าจริง เหมือนว่ามันมีสิ่งที่แฝงอยู่
 
เป็นความรู้สึกกลัว
 
เป็นความรู้สึกกลัวที่ทำให้ไม่กล้าทำอะไรหลาย ๆ อย่าง
 
มันสะดุดมาจากการทำงานนี่เอง  เรากำลังเตรียมงานโปรเจคใหม่  แต่เราก็กำลังreferถึงงานเก่า ๆ อยู่ เหมือนกับว่าจะทำอะไรก็ต้องอ้างอิงกับแบบแผนวิธีการปฏิบัติเดิม ๆ เพื่อความปลอดภัยของเราเอง เพื่อจะได้อ้างได้ว่าเขาก็ทำมาอย่างนี้   เรากลัวอะไรล่ะ  กลัวการถูกปฏิเสธ กลัวการถูกตั้งคำถาม กลัวการถูกต่อต้าน กลัว...
 
ทำไมเราถึงไม่คิดหาวิธีการใหม่ ๆ ที่มันน่าจะให้ผลลัพธ์ที่ดีกว่าเดิม น่าสนใจกว่าเดิม  แต่เราก็ไม่ทำ  เพราะเราขี้เกียจเหรอ เพราะเรากลัวเหรอ หรือเพราะเรารู้อยู่แล้วว่ามันคงจะไม่ได้ผล
 
เลยจากเรื่องงานไป เราก็เลยคิดถึงเรื่องอื่น ๆ ในชีวิต  นี่เรากำลังใช้ชีวิตอยู่ด้วยความกลัวหรือเปล่า
 
ที่บางครั้งก็รู้สึกตัว บางครั้งก็ไม่รู้สึกตัว
 
เป็นความกลัวที่ทำให้เลือกใช้ชีวิตอย่างที่เ่ป็นอยู่  ทั้งที่ปกติเราก็คิดของเราเองมาโดยตลอดว่าเราไม่ใช่คนขี้กลัว และไม่ใช่คนที่จะใช้ชีวิตอยู่ด้วยความกลัว
 
แต่มันก็คงไม่แน่   มันอาจจะมีความกลัวอะไรบางอย่างที่แยบยลมาก ๆ ละเอียดอ่อนมาก ๆ ที่ซ่อนอยู่ในใจของเราก็เป็นได้
 
พาลคิดไปถึงเรื่องรัฐศาสตร์ที่ว่ากันว่าเขาใช้ความกลัวในการปกครองคน ควบคุมคน เป็นเครื่องมืออย่างหนึ่ง เหมือนที่อเมริกาใช้ความกลัวเรื่องการก่อการร้ายในการดำเนินนโยบาย ย้อนไปอีกก็คงเป็นผีคอมมิวนิสต์ ย้อนไปยุคกลางถึงการล่าแม่มดเลยดีไหม
 
ไม่รู้เหมือนกันว่าปัจจุบันเรากำลังกลัวอะไรกันอยู่  และใครเป็นคนใช้เครื่องมืออะไรกับใคร เพื่อประโยชน์อะไรของใครบ้าง  แล้วก็นึกถึงเพลงของเป้ อารักษ์ ที่บอกว่าเราไม่รู้อะไรเลย อืม
 
แต่ถ้าจะดูเฉพาะจิตใจเราเอง  เรากำลังกลัวอะไรอยู่บ้างนะ  และเราควรทำยังไงดี
 
กลัวความล้มเหลว
 
กลัวการถูกปฏิเสธ
 
กลัวไม่ีมีอะไรกิน (น่าจะกลัวกินมากเกินไปมากกว่า)
 
กลัวความโดดเดี่ยว
 
แต่เรารู้สึกว่ามันมีอะไรมากกว่านั้น ความกลัวที่นอกเหนือจากนั้น อะไรสักอย่าง...
 
 
 
 

ความหวั่นไหว

posted on 06 Aug 2010 16:32 by umumum

 

ความหวั่นไหว เป็นเรื่องธรรมดา

 

เป็นความรู้สึกที่เกิดขึ้นได้อย่างสามัญ เป็นปกติ

 

หวั่นไหวสามเวลาหลังอาหารและก่อนนอน   เกิดขึ้นแล้วก็หาย แ้ล้วก็เกิดขึ้นใหม่

 

แต่สิ่งที่ตามมานี่สิ  มันคืออะไร?

 

อาจจะไม่มีอะไรเลย

 

ความจริง

 

คำโกหก

 

ความรัก

 

ความลุ่มหลง

 

...